Sempre xuntas

Din que o can e o mellor amigo do home. Cada vez que escoito estas verbas amosanse xa sabidas.

Máis que poderíamos dicir millor, no meu caso, da mellor amiga que teño. Sempre está a meu carón, mirame con eses olliños que repenican como campanas e move o seu rabiño...explicando todo o que me quere dicir.

Non che podo expresasr nada máis que quero que segas a meu lado moitos anos máis, alegrando os meus menceres o quencendo os meus solpores. Grazas Cleíño







































































Por qué mis despistes

Muy fácil, porque vivo en otro planeta llamado Galicia, donde la mar es mujer, la tierra es mujer, las rías son mujeres...es muy fácil despistarse viviendo aquí...pero ahí está su encanto...somos otro mundo...difícil de entrar en él, pero cuando lo consigues ya no querrás volver a salir.

Nosotras

Nosotras
Cleito y yo

Aquellas cosas...

Aquellas cosas...
A medio gas

domingo, 21 de noviembre de 2010

La vida

Ayer por la mañana, como de costumbre, bajé a tomar un café con mi amada de cuatro patas y algunas amigas.
Teníamos que hacer algunos recadillos y continuamos solo con Marisa . Al llegar a la tienda de Movistar, Marisa tenía que recoger un nuevo terminal (que le regalaba la compañía, sí, le regalaba, así, sin puntos ni na, es una larga historia con final feliz) y al entrar en el establecimiento me encontré con otra amiga de hace muchísimos años.
Hacía casi cinco que no nos veíamos, ella es médico y lleva ocho años en Portugal trabajando, y lo normal como es en estos casos, comencé a pregúntarle por la gente conocida.
Y cual sería mi asombro que por las tres primeras personas que le pregunto, me contesta: "Se han muerto, ya sabes de la maldita enfermedad".
Me quedé tan helada que no sabía donde meterme, dos de ellas eran jóvenes, y con una me unía una gran amistad aunque ahora residía en Ferrol.
Después ocurrió lo normal que ocurre siempre, si tienes mi teléfono...si sigue siendo el mismo número. Quedando en llamarnos los fines de semana para compartir algún ratillo.
Encontré a Carmen, así se llama mi amiga, deshecha, pensé , estará de nuevo con sus manías del engorde, pero no, me confundía, perder en diez meses a tres personas, una tu madre, otra tu ex y por último un cuñado es demasiado.
Recapacité a lo largo del día, no podía dejar de pensar en Piros, mi gran amiga, compañera de tantas y tantas cuitas y juergas. Ya no estaba, se había ido, como se me están yendo todos los amigos, de una forma súbita, sin darme cuenta y por la misma causa.
Desde hace cinco años he perdido a muchas personas, demasiadas, algunas con una edad que puedes considerar lógico que ocurra; pero la mayoría gente joven, ninguna llegaba a los 55 años y todos por la misma causa, la puñetera enfermedad de moda, "el cáncer".
Escribo su nombre para ver si de esta manera nombrándolo, ve que no le tengo miedo, que deseo que ya nos deje en paz y que podamos respirar un poquito.
Hoy más que nunca recuerdo esta frase, que no sé a quién atribuir, y que dice:
"Una vida es una obra de teatro que no permite ensayos"
Entiendo que si lo vemos así, desde luego hay que reír, cantar, bailar, más que nunca proque desde luego después de su representación no vamoa a recibir ningún aplauso.,http://http://www.youtube.com/watch?v=nxDuPflG5DM

viernes, 19 de noviembre de 2010

Blanco y negro

Hay personas que tienen el pensamiento y la idea de que las cosas en la vida o son blsncas o son negras. Pienso y deseo que la escala de colores que existe entre estos dos colores sea mucho más amplia, sino que haríamos con los grises???
Ver los acontecimientos que se aproximan desde el calidoscopio del tono de los grises, no quiere decir para nada que seamos nosotros unos seres grises.
Los extremos nunca me han gustado, aunque reconozco que alguna vez soy muy tajante y no admito esos grises de los que hablo; pero siempre en situaciones muy claras y que no tienen opción para elegir matices.
Hoy en Coruña llueve a cántaros, pues no cabe decir que chove miudiño; son auténticos jarrazos los que caen y la mar, mi querida amada tiene un cabreo impresionante, enseña sus hermoosos cabellos blancos, tan bonitos para ver desde la lejanía, tan peligrosos para acercarse a ellos y que nos envuelvan.
De nuevo hoy las cosas para los pescadores son negras, no hay grises intermedios. Hay excepciones, como en todo, pero no todo es negro o blanco en la mayoría de las situaciones de la vida.
Hay algo que es blanco y negro, una bonita canción de Malú, os invito a escucharla
http://youtu.be/jq9ztRHMg44

domingo, 31 de octubre de 2010

Octubre na Torre con mami



Estamos en octubre, hace mucho calor y salimos a dar un paseíto por la Torre, había muchas gente haciendo lo mismo que nosotras; los de dos patas darle a la lengua y mirar "el paisaje"...anda que no lo tendrán mirado y los de cuatro patas, que somos más prácticos, descubriendo nuevos olores, la tierra cambia mucho de un día para otro, y los animalitos que andan por su interior van de un lado a otro, parecen mineros haciendo galerias. A mis amiguitos y a mí nos gusta perseguirlos, los pobres deben pasarlo fatal, al contrario que nosotros que lo pasamos chupi...donde hay un agujerito allí metemos nuestro hociquito y dale que dale arrancamos la tierra con nuestras patas y si es necesario con la boca. Acabo siempre con muchos terrones en la boca, mami me rosma, "Cleíño, mira que eres porca". Que manía tienen los mayores en compararnos con otros animales, pareceré una perra sucía pero un cerdito, no lo comprendoMirad que fotos más bonitas, me siento muy contenta de haber nacido en esta ciudad, tengo mar,mucho campo, bosques y monte, no puedo pedir más y para rematar todo éso una mami y madrina que me adoran, guau,guau,guau!!!

sábado, 16 de octubre de 2010

Cho Debo!!!









Hai máis dun ano que o mundo decidiu que tanto tempo dando a tua luz e o teu son aos mariñeiros de toda a terra, tiña que ter o seu merecido recoñecemento.
E así caladiña, coma sempre estiveches, recibiches o teu agasallo. Nomearonte "Patrimonio da Humanidade".
Torre de Hércules, se estiveses colocadiña noutro lugar, estou moi segura, segurísima, que hai moito tempo que terías o teu regalo, pero nós os galegos, somos de este xeito.
Temos as mellores praías do mundo e non falamos delas, temos as millores paisaxes e tampouco damoslle o que se merecen, monumentos de todo tipo e estilo, catedrais, pazos, casonas solariegas, pallozas, hórreos, pombares, pontes, murallas, acueductos... todo o que podamos imaxinar.Por ter,están nesta tera as mellores carnes, peixes e mariscos e tamén calamos...
Non hai nada por eses lares que non podamos atopar na nosa terra, mar, montes, ríos, prados, terras chás e o millor de todo a súa xente.
Esa xente que cando o pelegrín percorre O Camiño non acaba de dar loubanzas.
E todo isto e natureza e traballo de tod@s os galegos que ao longo de nosos tempos estivemos aquí o emigramos a outros lares moi lonxanos, e acabando sempre volvendo a súa terra, aínda que sò sexa para descansar.
Entòn, pregúntome: Por que tendo tanto de todo, somos tan calados?Non presumimos do noso, quedamos quedos, silandeiros, coma senòn fose con nós.
Por por unha vez na vida o pobo espertou do seu ostracismo e loitou por aquilo que consideraba era xusto. Grazas a tí, a tua beleza, a tu saber estar a carón da mar tantos e tantos séculos recibimos TOD@s ese premio, recoñecemento de ser a ÚNICA torre ou faro romano en funcionamento do mundo.
Cada día que paseo coa miña cadeliña preto de tí enorgullezcome de ser coruñesa e coma non, galega. Non podería cambear estas terras por nada e aos meus paisanos por ninguén.
http://graficos.lainformacion.com/arte-cultura-y-espectaculos/monumentos-y-patrimonio-nacional/visita-a-la-torre-de-hercules_AGVOxL0E4ntIHguvKeTGZ6/
http://blogs.lainformacion.com/megafotos/2009/06/25/torre-de-hercules/

lunes, 26 de julio de 2010

Muiños de vento entre lusco e fusco


Antonte estivemos facendo turismo pola nosa terra. Percorrimos moitos lugares, eu cheguei moi cansa, pero cando vou coa madriña Marisa e coa miña nai, os días parecen máis curtos e pasámolo requetebén.
Fomos a moitos sitios de montaña e de mar. Leváronme a un pobo que din chámase Fisterra porque alí acaba o mundo. Non sei se isto é verdade ou non, pero o que si puiden comprobar e que o mar non ten fin e a xente dicía que era moi fermoso.


As miñas nenas grandes fixeron unha foto xunta a unha pedra que non tiña máis que ceros e unha grande estrela amarela con fondo azul. Dicen que alí e o comenzo do camiño de Saniago ou que é o mesmo o seu remate.

Tamén había unha bota de metal e un lugar para queimar os ropaxes e as botas os pelegrinos cando chegan o fin do camiño.


Dende logo si eu compro unhas botas novas e boas, por moito que o diga a tradición non as queimo, volven conmigo para a miña casiña.

Cando chegou o momento en que o sol caía acariciando a mar, estabamos arriba nun monte moi alto onde facía moito frío e vento.
E foi alí tan altos, entre lusco e fusco, cando vin a maior cantidade de muíños de vento que na miña vida puiden atopar.

Van as fotos para que o miredes, e vexades que boñitiño era.



lunes, 19 de julio de 2010

No soy un perro salchicha, soy un teckel


El primer día que llegamos a Asturias llovía, habíamos dejado Galicia con lluvia y nuestra prima-hermana nos recibía de la misma forma, llorando.
Al atardecer las cosas fueron volviendo a su cauce y la noche quedó tranquila.
En cada viaje que voy a Asturias visito la hermosa villa de Cudillero. Tiene un encanto que ninguna otra posee y cada vez que la miro encuentro algo nuevo en que recrear mi mirada.
Otro atractivo que no es paisajístico, ni culinario tiene este hermoso lugar, unas tiendas de ropa y utensilios naúticos que me hacen perder el sentido.
Como no podía ser de otra forma esta vez también piqué y realicé varias compras, entre ellas un precioso reloj con banderas naúticas que tengo reservado para una ocasión especial.
Cleo, en la villa marinera, fue la atracción; siempre preguntan lo mismo,¿es un perro salchicha? Claro que sí, es un teckel; antes me molestaba que le llamasen salchicha, ahora me he ido acostumbrando, pero prefiero que le nombren por dachshund o teckel.
La tarde iba avanzando y teníamos que parar en Gijón, así que decidimos poner rumbo hacia esa ciudad.
Subimos por la empinada carretera que te lleva a lo alto de la villa y llegas al " Pito" o "Pitu" como le denomiman ellos en bable.
La primera vez que leí el nombre de este lugar me eché a reír, se las trae el nombrecito y recuerdo que quise hacerme una foto delante del cartelito.
Mañana os contaré una aventura maravillosa para las tres, fuimos con Cleíto en el funicular que sube a Bulnes, más de ocho minutos de trayecto por el interior de la montaña, toda una aventura!!!

miércoles, 14 de julio de 2010

Estuve de santo el día 8!!!



Desde que nací mis padres eligieron para celebrar mi santo el día 8 de julio, por ser la fecha más cercana a mi cumple. Hay otras dos santas Isabeles a lo largo del año, pero celebro la de julio.
Un día hace unos cuantos añicos, la Iglesia, decidió sin pregúntarme nada que decídía cambiar el día de mi santo para el 4 del mismo mes.
Me quedaban dos soluciones, cambiar el día de celebración o seguir haciéndolo el 8.
Ocurrió que la gente me comenzaba a felicitarme el 4 y les decía que yo seguía "por la vieja", pero erre, que erre...decidí que lo mejor era celebrar una semana entera mi santo, desde la víspera del 4 hasta la madrugada del 9 y así hice.
Me da resultado el asunto, de mis personas cercanas recibo doble regalo, también es verdad que tengo que hacer doble invitación, pero no me importa, me lo paso en grande y son unos días muy especiales.
Este año, una amiga muy especial que comparte muchos ratos de ocio últimamente conmigo, me propuso irnos de viaje. Me invitó a Asturias y como siempre acabamos prolongándolo por algún pueblín de Santander, Palencia y León.
Estuvimos alojadas en una casa rural que se llama "Posada de Babel". No entendía muy bien el nombre, pero la última noche que pasamos en ella descubrí el porqué. Durante la cena, medio ligamos con la vista con una atractiva mujer que estaba en solitario en una mesa, nos miraba, la mirábamos y nos sonreímos.
Al finalizar la cena, mi amiga que fuma, salió al jardín a fumarse un cigarrillo; nuestra buena amiga "de vista", nunca mejor dicho, también había salido a hacer lo mismo. Cuando terminé el postre, las fui a acompañar, tomándome la última copa de la noche en ese entorno paradisíaco.
Allí nos encontrábamos tres mujeres y una perra compartiendo espacio y conversación.
Ahora viene el final del cuento y lo más sorprendente, ella era australiana, no hablaba nada de español, ni de francés, se expresaba en inglés y nosotras del inglespitingles na de na.
Cómo hicimos? No lo sé, pero la conversación duró hasta pasadas la una y media de la madrugada. A esa hora decidimos que debíamos retirarnos a dormir.
Cuando subía las escaleras hacia mi habitación comprendí el porqué del nombre de la Posada. No compartíamos la misma lengua, pero llegamos a entendernos.
Seguirán los capítulos de este relajante viaje, os dejo una foto de Cleíto disfrutando del jardín.

martes, 1 de junio de 2010

Sola, pero muy bien acompañada

Ya he visto que Cleíto ha estado haciendo de las suyas. Nos lo hemos pasado muy bien todos. Hícimos nuevos amigos portugueses y estamos invitadas a dos fiestas más y a pasar unas vacaciones en la zona de Sesimbra...el tiempo dirá lo que se irá haciendo.
A pesar de mis momentos de compañías agradables, me he acostumbrado mucho a la soledad y no hay nadie, excepto Cleíño, que sea capaz de atarme.
Cuando se disfruta durante unos años de una soledad obligada, llega el momento en que la transformas en soledad aceptada.
Tan aceptada que cuando se imponen horarios, o citas sientes que te falta algo, que no deseas volver a depender de nadie, que te gusta demasiado tu tiempo en soledad y sin marcas, sin llegadas a las horas en punto.
Estuve escuchando la canción de Diana Navarro "Sola", me ha traido muchos recuerdos, unos muy buenos y otros que forman parte de un pasado que me ha servido de experiencia para no volver a cometer los mismos errores, por lo que también los contemplo como buenos.
Hasta otro momento amig@s
http://www.youtube.com/watch?v=8pZPnnbzV1A&feature=related