Antonte estivemos facendo turismo pola nosa terra. Percorrimos moitos lugares, eu cheguei moi cansa, pero cando vou coa madriña Marisa e coa miña nai, os días parecen máis curtos e pasámolo requetebén.
Fomos a moitos sitios de montaña e de mar. Leváronme a un pobo que din chámase Fisterra porque alí acaba o mundo. Non sei se isto é verdade ou non, pero o que si puiden comprobar e que o mar non ten fin e a xente dicía que era moi fermoso.
As miñas nenas grandes fixeron unha foto xunta a unha pedra que non tiña máis que ceros e unha grande estrela amarela con fondo azul. Dicen que alí e o comenzo do camiño de Saniago ou que é o mesmo o seu remate.
Tamén había unha bota de metal e un lugar para queimar os ropaxes e as botas os pelegrinos cando chegan o fin do camiño.
Dende logo si eu compro unhas botas novas e boas, por moito que o diga a tradición non as queimo, volven conmigo para a miña casiña.
Cando chegou o momento en que o sol caía acariciando a mar, estabamos arriba nun monte moi alto onde facía moito frío e vento.
E foi alí tan altos, entre lusco e fusco, cando vin a maior cantidade de muíños de vento que na miña vida puiden atopar.
Van as fotos para que o miredes, e vexades que boñitiño era.
No hay comentarios.:
Publicar un comentario