Ayer por la mañana, como de costumbre, bajé a tomar un café con mi amada de cuatro patas y algunas amigas.
Teníamos que hacer algunos recadillos y continuamos solo con Marisa . Al llegar a la tienda de Movistar, Marisa tenía que recoger un nuevo terminal (que le regalaba la compañía, sí, le regalaba, así, sin puntos ni na, es una larga historia con final feliz) y al entrar en el establecimiento me encontré con otra amiga de hace muchísimos años.
Hacía casi cinco que no nos veíamos, ella es médico y lleva ocho años en Portugal trabajando, y lo normal como es en estos casos, comencé a pregúntarle por la gente conocida.
Y cual sería mi asombro que por las tres primeras personas que le pregunto, me contesta: "Se han muerto, ya sabes de la maldita enfermedad".
Me quedé tan helada que no sabía donde meterme, dos de ellas eran jóvenes, y con una me unía una gran amistad aunque ahora residía en Ferrol.
Después ocurrió lo normal que ocurre siempre, si tienes mi teléfono...si sigue siendo el mismo número. Quedando en llamarnos los fines de semana para compartir algún ratillo.
Encontré a Carmen, así se llama mi amiga, deshecha, pensé , estará de nuevo con sus manías del engorde, pero no, me confundía, perder en diez meses a tres personas, una tu madre, otra tu ex y por último un cuñado es demasiado.
Recapacité a lo largo del día, no podía dejar de pensar en Piros, mi gran amiga, compañera de tantas y tantas cuitas y juergas. Ya no estaba, se había ido, como se me están yendo todos los amigos, de una forma súbita, sin darme cuenta y por la misma causa.
Desde hace cinco años he perdido a muchas personas, demasiadas, algunas con una edad que puedes considerar lógico que ocurra; pero la mayoría gente joven, ninguna llegaba a los 55 años y todos por la misma causa, la puñetera enfermedad de moda, "el cáncer".
Escribo su nombre para ver si de esta manera nombrándolo, ve que no le tengo miedo, que deseo que ya nos deje en paz y que podamos respirar un poquito.
Hoy más que nunca recuerdo esta frase, que no sé a quién atribuir, y que dice:
"Una vida es una obra de teatro que no permite ensayos"
Entiendo que si lo vemos así, desde luego hay que reír, cantar, bailar, más que nunca proque desde luego después de su representación no vamoa a recibir ningún aplauso.,http://http://www.youtube.com/watch?v=nxDuPflG5DM
Sempre xuntas
Din que o can e o mellor amigo do home. Cada vez que escoito estas verbas amosanse xa sabidas.
Máis que poderíamos dicir millor, no meu caso, da mellor amiga que teño. Sempre está a meu carón, mirame con eses olliños que repenican como campanas e move o seu rabiño...explicando todo o que me quere dicir.
Non che podo expresasr nada máis que quero que segas a meu lado moitos anos máis, alegrando os meus menceres o quencendo os meus solpores. Grazas Cleíño
Máis que poderíamos dicir millor, no meu caso, da mellor amiga que teño. Sempre está a meu carón, mirame con eses olliños que repenican como campanas e move o seu rabiño...explicando todo o que me quere dicir.
Non che podo expresasr nada máis que quero que segas a meu lado moitos anos máis, alegrando os meus menceres o quencendo os meus solpores. Grazas Cleíño
Por qué mis despistes
Muy fácil, porque vivo en otro planeta llamado Galicia, donde la mar es mujer, la tierra es mujer, las rías son mujeres...es muy fácil despistarse viviendo aquí...pero ahí está su encanto...somos otro mundo...difícil de entrar en él, pero cuando lo consigues ya no querrás volver a salir.
Nosotras
Cleito y yo
Aquellas cosas...
A medio gas
domingo, 21 de noviembre de 2010
Suscribirse a:
Comentarios de la entrada (Atom)
2 comentarios:
Ola Sabela, dende logo tes moito tino preguntando. Lamento a morte de todas esas persoas que ti querías. Chegarán tempos mellores,non o dubides
La verdad es que hay momentos en los que parecemos rodeadas.
Pero también puedes pensar que cuando conoces a muchos, cuando la amistad te une a mucha gente, es más fácil que te toque con frecuencia.
No dejemos que el tiempo corra vacío. Llenemos de vida cada segundo. De nuestra vida y de los demás.
Publicar un comentario