Ya he visto que Cleíto ha estado haciendo de las suyas. Nos lo hemos pasado muy bien todos. Hícimos nuevos amigos portugueses y estamos invitadas a dos fiestas más y a pasar unas vacaciones en la zona de Sesimbra...el tiempo dirá lo que se irá haciendo.
A pesar de mis momentos de compañías agradables, me he acostumbrado mucho a la soledad y no hay nadie, excepto Cleíño, que sea capaz de atarme.
Cuando se disfruta durante unos años de una soledad obligada, llega el momento en que la transformas en soledad aceptada.
Tan aceptada que cuando se imponen horarios, o citas sientes que te falta algo, que no deseas volver a depender de nadie, que te gusta demasiado tu tiempo en soledad y sin marcas, sin llegadas a las horas en punto.
Estuve escuchando la canción de Diana Navarro "Sola", me ha traido muchos recuerdos, unos muy buenos y otros que forman parte de un pasado que me ha servido de experiencia para no volver a cometer los mismos errores, por lo que también los contemplo como buenos.
Hasta otro momento amig@s
http://www.youtube.com/watch?v=8pZPnnbzV1A&feature=related
Sempre xuntas
Din que o can e o mellor amigo do home. Cada vez que escoito estas verbas amosanse xa sabidas.
Máis que poderíamos dicir millor, no meu caso, da mellor amiga que teño. Sempre está a meu carón, mirame con eses olliños que repenican como campanas e move o seu rabiño...explicando todo o que me quere dicir.
Non che podo expresasr nada máis que quero que segas a meu lado moitos anos máis, alegrando os meus menceres o quencendo os meus solpores. Grazas Cleíño
Máis que poderíamos dicir millor, no meu caso, da mellor amiga que teño. Sempre está a meu carón, mirame con eses olliños que repenican como campanas e move o seu rabiño...explicando todo o que me quere dicir.
Non che podo expresasr nada máis que quero que segas a meu lado moitos anos máis, alegrando os meus menceres o quencendo os meus solpores. Grazas Cleíño
Por qué mis despistes
Muy fácil, porque vivo en otro planeta llamado Galicia, donde la mar es mujer, la tierra es mujer, las rías son mujeres...es muy fácil despistarse viviendo aquí...pero ahí está su encanto...somos otro mundo...difícil de entrar en él, pero cuando lo consigues ya no querrás volver a salir.
Nosotras
Cleito y yo
Aquellas cosas...
A medio gas
martes, 1 de junio de 2010
Suscribirse a:
Comentarios de la entrada (Atom)
1 comentario:
Que bonitiña está a Cleiño; vexo que comenzas de novo a disfrutar do tempo de lecer. Dame ledicia veros.
Publicar un comentario