Mis despistes: As verdes e as maduras

Sempre xuntas

Din que o can e o mellor amigo do home. Cada vez que escoito estas verbas amosanse xa sabidas.

Máis que poderíamos dicir millor, no meu caso, da mellor amiga que teño. Sempre está a meu carón, mirame con eses olliños que repenican como campanas e move o seu rabiño...explicando todo o que me quere dicir.

Non che podo expresasr nada máis que quero que segas a meu lado moitos anos máis, alegrando os meus menceres o quencendo os meus solpores. Grazas Cleíño

viernes 22 de enero de 2010

As verdes e as maduras

Verdes e Maduras

Levaba moito tempo que non usaba a posición horizontal nada máis que para descansar. Non caín na neve, e mira que son zoquete, non caín dun trineo no que me atrevín a subir, nin da telesilla...nin de ningún aparello dos que hai nas estación de esquí.
Comenzaba o ano 2010 moi ben "as maduras", ata que apareceron "as verdes", e dende logo ben verdes, unha boa mancha de aceite. Ata alí cheguei enteiriña,despois esbarei e din con os meus ósos no chan . A Cleo marchou moi dereitiña para o ascensor, pero cando se decatou de que a sua mami non aparecía volveu para atrás e me atopou estoupada no chan.
Esa noite aguantei a dor, pero moi cediño marchei para urxencias. Saín como sempre feita unha momia.
Antonte tiven consulta coa traumatóloga e confirmou o diagnóstico engadindo unha fisura no pulso.
Eataremos inmovilizadas durante tres semanas e facendo rehabilitación outras dúas semanas...despois voltaremos a consulta e xa nos dirán.
Esta vez menos mal que "as verdes" non foron moi malas. Vacacións forzosas...Cleíño está coma unha raiña.