Hace unos días una amiga-compi del año pasado me ha regalado un cd con canciones de Rosa López. Hasta que llegaron los días de vacaciones no he podido escucharlo con atención. Hay una canción que describe perfectamente mis sentimientos a lo largo de los últimos años.
Muchas veces tenía esa sensación de que amaba mucho y de que a mí me la estaban jugando. No quería creer que me fuesen infiel, algunas veces me consta que era de pensamiento, pero los pequeños cuernos como los de Rudolf iban creciendo sin querer aceptarlo.
Escribo estas palabras desde el cariño inmenso que siento hacia esa persona, la quiero y la seguiré queriendo mientras viva; pero eso sí desde la perspectiva de que sé a quien tuve a mi lado, que me enseñó muchas cosas, que reí mucho, disfruté más...pero el sufrimiento psicológico no lo compensa nada.
Ahora desde la distancia sólo recuerdo de ella lo hermoso, lo bonito, su sonrisa, sus abrazos, el cariño, que a su manera me daba. No guardo ningún rencor, pero necesitaba decirlo.
Para tí esta canción, hermosa, pero auténtica de principio a fin
Sempre xuntas
Din que o can e o mellor amigo do home. Cada vez que escoito estas verbas amosanse xa sabidas.
Máis que poderíamos dicir millor, no meu caso, da mellor amiga que teño. Sempre está a meu carón, mirame con eses olliños que repenican como campanas e move o seu rabiño...explicando todo o que me quere dicir.
Non che podo expresasr nada máis que quero que segas a meu lado moitos anos máis, alegrando os meus menceres o quencendo os meus solpores. Grazas Cleíño
Máis que poderíamos dicir millor, no meu caso, da mellor amiga que teño. Sempre está a meu carón, mirame con eses olliños que repenican como campanas e move o seu rabiño...explicando todo o que me quere dicir.
Non che podo expresasr nada máis que quero que segas a meu lado moitos anos máis, alegrando os meus menceres o quencendo os meus solpores. Grazas Cleíño
Por qué mis despistes
Muy fácil, porque vivo en otro planeta llamado Galicia, donde la mar es mujer, la tierra es mujer, las rías son mujeres...es muy fácil despistarse viviendo aquí...pero ahí está su encanto...somos otro mundo...difícil de entrar en él, pero cuando lo consigues ya no querrás volver a salir.
sábado 26 de diciembre de 2009
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)
1 comentarios:
Ola Sabela, a verdade é que tardache en dicilo, pero ao final fuches capaz de entender que é moito millor querer menos, se temos dúbidas de que os cornos andan preto,ja,ja,ja
Aínda así é millor tarde que nunca. Bicos
Publicar un comentario en la entrada